Riječi u cvatu / Palabras en flor
Updated: Aug 25
S osamnaest godina nisam znala ni kako se zovem a kamo li čime ću se baviti u životu (budući da je za muziku već bilo odavno „prekasno“, nju sam ostavila s 15 godina i nije bilo povratka u mojoj tadašnjoj glavi, taj san sam bila odsanjala). Bila sam kao da me netko tek tada izvukao na ovaj svijet i ništa nisam razumjela.
Odlučila sam studirati španjolski jezik i književnost (ok, i latinski, ali taj jezik mi je u životu donio samo nevolje :)) jer mi je bio zanimljiv kao jezik.
Nisam ni sanjala koliko će mi lijepe književnosti, filmova, muzike, umjetnosti, a u prvom redu ljudi donijeti to što ga studiram. Od prijateljstva koje sam stekla za vrijeme studija do današnjih. Stvarno se osjećam sretnom kad pomislim na ljude s kojima sam se susrela zahvaljujući tom jeziku, na knjige koje sam pročitala i životna iskustava koje sam imala…
Nakon studija i dalje nisam znala čime bih se bavila, osim što sam znala da želim da sve što radim nekako bude povezano sa španjolskim jezikom. I tako je i bilo.
Kad sam shvatila da možda ni četrdeset i četiri, a kamoli petnaest godina nije previše da se bavim muzikom i da dam sve od sebe da ono što mislim da imam u sebi podijelim s drugima, upoznala sam portugalski i super zanimljive kulture, a kao najvažnije, brazilsku muziku. No španjolski je i dalje bio u meni i čekao da se uvuče i u muziku koju radim.
I konačno je došao i taj dan. Jako sam sretna što ti mogu najaviti jedan koncert koji Puy Barral i ja pripremamo s velikim veseljem, a premjerno ćemo ga izvesti 20. 09. u Zagrebu u Botaničaru i 24.09. u Zadru u Gradskoj knjižnici Zadar.
Naziv koncerta je Riječi u cvatu / Palabras en flor.
Dva glasa. Dva različita izražaja koja cvjetaju zajedno.
Dva jezika.
Poezija i pjesma uz glazbenu pratnju.
Namjera nam je kreirati lijepu večer autorske poezije i pjesme. Svaka sa svojim izričajem, vodit ćemo intimne razgovore između poezije na španjolskom i pjesama na hrvatskom jeziku, uz instrumentalnu pratnju Diega Ortiza na klavijaturama i Maje Matijević na udaraljkama.
Ako ti kažem da mi je Maja kći i da mi ta muzička suradnja otvara neke druge perspektive, a da je Diego svestrani klavirist lirične estetike, mislim da ćemo imati puno toga za ispričati na tom koncertu i da ga ne bi smjela/smio propustiti.
Želimo publiku odvesti na putovanje na kojem blista pjesma recitirane riječi i poezija glazbe.
Puy Barral ću ti predstaviti kroz jednu njezinu pjesmu koju ćeš imati prilike čuti i na koncertu, ali u sljedećem mailu ću ti reći nešto više o njoj. Za sada mogu reći samo da sam slušajući prvi put njezin album osjetila toliko iskrenosti da me potakla da se potrudim biti iskrenija i u svom pisanju, iako se jako teško ogoliti do kraja, ali to jedino ima smisla ako želiš da i drugima nešto znači to što pišeš.
Puy Barral
Ta tuga koja te zove, koja te traži,
kao da zna da pucaš
ako joj jednog jutra,
dok osjećaš vodu iz tuša na licu, ne daš da uđe.
Ta tuga koja je radije mokra
nego da se u odvodu ispovijedi ranjivom.
Ta tuga koja te traži
kao da osjeća
da ako joj ne daš da izađe,
razvalit će vrata
da te sretna prati radeći ti sjenu.
Ta tuga koja diše suzdržana
u dijafragmi koja traži udah svježeg zraka,
u 24 rebra koja se drže za kralješke i
prsnu kost kao što smo se ti i ja, ljubavi, podržavale
organski, pretvorene u hrskavice
preskačući svaku dosljednost
ne dozvoljavajući si da dišemo,
čvrsto se držeći za sjećanja
a istovremeno ih odbacujući
zubima.
Ta, baš ta je tuga koja prodire
u mrlju vlage iznad kreveta,
umorna od želje da pokisne i zajedničkog truda.
Ta, baš ta
je tuga
koja traži predah.
.........................................................................................................................
Dakle, zabilježi si:
prvi koncert 20.09. u Botaničaru u Zagrebu
drugi koncert 24.09. u Gradskoj knjižnici Zadar u Zadru.
A los dieciocho años no sabía ni cómo me llamaba y menos qué iba a hacer con mi vida (puesto que para hacer música hacía tiempo que era „demasiado tarde“, eso ya lo había dejado en mi cabeza de entonces como algo enterrado, ese sueño ya lo había dejado de soñar).
Decidí estudiar la carrera de Lengua y literatura españolas e hispanoamericanas (bueno, tambien Latín, pero esa lengua solo me trajo desgracias :)) porque me parecía una lengua interesante.
No me podía ni imaginar la cantidad de literatura, películas, música, arte y en primer lugar, gente que me iba a traer esa carrera. Desde las amistades entabladas durante los estudios hasta las amistades recien encontradas. Me siento verdaderamente feliz al pensar en la gente con la que me he encontrado gracias a esa lengua maravillosa, en los libros leídos y vivencias que he experimentado…
Al acabar los estudios seguía sin saber qué hacer con mi vida, solo tenía la certeza de querer trabajar en cualquier cosa con tal de que esté relacionada con el idioma español. Y así fue.
Cuando, a la edad de cuarenta y cuatro años, me di cuenta de que a lo mejor todavía estaba a tiempo para empezar a hacer la música y que, a lo mejor, todavía tenía sentido empezar a compartir con otros todo lo que consideraba que tenía para compartir, conocí otra lengua preciosa, el portugués y las culturas super interesantes y lo más importante, la música brasileña. Pero el español seguía vivo en mí, esperando entrar también en la música que hago.
Y finalmente ha llegado ese día. Estoy muy feliz de poder anunciarte un concierto que estamos preparando con mucha ilusión Puy Barral y yo y lo vamos a estrenar en Zagreb y Zadar: Riječi u cvatu / Palabras en flor. El 20 de septiembre en Zagreb, en Botaničar y el 24 de septiembre en Zadar en Gradska knjižnica Zadar.
Y esa es la idea del concierto:
Dos voces. Dos expresiones diferentes que florecen juntas.
Poesía y canto con acompañamiento musical.
Nuestra intención es crear una noche muy especial de poesía y canto. Interpretaremos canciones y poemas que atravesarán las barreras lingüísticas, deleitándo el público con un viaje donde brillará el canto de lo recitado y la poesía de lo cantado.
Cada una con su expresión propia, vamos a entablar unas conversaciones íntimas entre la poesía en español y canto en croata, acompañadas por Diego Antonio Ortiz en el teclado y Maja Matijević en la percusión.
Si te digo que Maja es mi hija y que esa colaboración musical me hace mucha ilusión y que Diego es un pianista polifacético con una estética lírica, creo que vamos a contar muchas historias en ese concierto y me haría mucha ilusión verte entre el público.
A Puy Barral te la presentaré hoy con una poesía suya que podrás oír si vienes, pero en el siguiente correo te contaré más cosas sobre ella. Por ahora solo te puedo decir que al ecuchar primera vez su disco he sentido tanta sinceridad en lo que escribe que me ha inspirado para esforzarme escribir cada vez más sincera. Aunque me cueste desnudarme hasta final, es lo único que tiene sentido si quiero que otros encuentren algo suyo en lo que hago.
Puy Barral
Esa tristeza que te llama, que te pide,
como quien sabe que si no la dejas entrar
una mañana al sentir el agua de la ducha en la cara´
estallas.
Esa tristeza que prefiere estar mojada
a confesarte vulnerable en el desague.
Esa tristeza que te reclama
como quien siente
que si no la dejas salir
forzará la puerta
para acompañarte dichosa de hacerte sombra.
Esa tristeza que respira contenida ,
en el diafragma que pide una bocanada de aire fresco,
en las 24 costillasque se agarran a las vértebras y al
esternón como tú y yo nos sosteníamos,
orgánicas, hechas cartílago,
saltándonos toda coherencia
sin permitirnos respirar,
agarrándonos a los recuerdos
y a la vez echándolos
a dentelladas.
Esa, justo esa, es la tristeza que se filtra
en la mancha de humedad encima de la cama,
eansada de lluvias negando paraguas y de verbos juntas.
Esa,
es la tristeza
que pide tregua.
